قاب خالی

تا نگاهم عشق بازی را بلد نیست

سهم من جز قصه هایی تلخ و بد نیست

رفته ای اما دلت با این بدیها

تا هنوزم توی درس عشق رد نیست

باز ابری شد دلم از درد دوری

روز و شب ها اشکهایم را عدد نیست

تو شدی دریا دلم شد قایقی باز

با تو این دل در هراس از جزر و مد نیست

قاب خالی روی دیواری شدم من

گر که بر گردی به پیشم راه سد نیست

خاطره ها نمی میرند...